Dē carmine Paciānī
Colloquium vērē habitum Logodaedalus in Latīnum vertit
– Io ho scritto le poesie: «Se ni’ mondo esistesse un po’ di bene / e ognun si considerasse suo fratello / ci sarebbe meno pensieri e meno pene / e il mondo ne sarebbe assai più bello».
– Bravo, bravo. Noi condividiamo, ma ora siamo davanti alla Corte d’Assise e lei è imputato di sedici omicidi. Allora vorrei ricordarle che lei di questo si deve occupare.
– No, se c’è qualcosa che non devo dire…
– No! Lei non è che non deve dire. Lei può dire quello che vuole, ma ora lei mi sta parlando. Mi sente ora?
– Sì.
– Ecco. Mi sta parlando di Cristo, della Madonna, dei defunti e del Vangelo, tutte cose bellissime per l’amor di Dio…
– Carmina scrīpsī: «Sī mundō bonitās inesset ūlla, / et frātrem sibi quisque dēputāret, / cūrae dēficerent, abesset angor, / multō pulchrior esset omnis orbis».
– Euge, optimē! Adsentimur, sed nunc coram jūdicibus sumus et reus es sēdecim homicīdiōrum. Dē hōc, quod tibi cūrandum est, velim tē admonēre.
– Nōn, sī aliquid est, quod dīcere mihi non licet…
– Minimē gentium! Nōn sunt rēs quās dīcere tibi nōn licet. Quaevīs dīcere potes, sed nunc mēcum loqueris… Potesne mē nunc audīre?
– Ita.
– Ecce. Mēcum loqueris dē Christō, dē Dominā Nostrā, dē dēfunctīs, dē Ēvangeliō… quae omnia prō Deī amōre pulcherrima…


and they said plutarch was dead